Nema dokaza da je katastrofa u Černobilju bila inscenirana

U objavama na društvenim mrežama se tvrdi da je katastrofa u Černobilju bila „inscenirana“ i da „radijacija i zona isključenja ne postoje“, već da služe za „prikrivanje podzemnih vojnih baza i eksploatacije ljudi“. Takođe se tvrdi da ruski predsednik Vladimir Putin koristi „napredno frekvencijsko oružje“ kako bi uništio te baze. Reč je o teoriji zavere za koju nema dokaza.

Černobiljska katastrofa se dogodila 26. aprila 1986. u četvrtom reaktoru nuklearne elektrane, usled nedostataka u dizajnu reaktora i grešaka operatera, pri čemu su značajne količine radioaktivnog materijala dospele u atmosferu, navodi enciklopedija Britanika. Sovjetske vlasti su u početku pokušavale da umanje i prikriju razmere nesreće, ali je događaj kasnije detaljno rekonstruisan na osnovu brojnih zvaničnih dokumenata, tehničkih analiza, svedočenja i drugih materijalnih dokaza. Međunarodna agencija za atomsku energiju (IAEA) i Naučni komitet Ujedinjenih nacija za efekte atomskog zračenja (UNSCEAR) objavili su obimne analize nesreće, uključujući uzroke, posledice i nivoe izloženosti zračenju.

Da su nakon uništenja reaktora velike količine radioaktivnog materijala dospele u životnu sredinu potvrđuju procene UNSCEAR-a, zasnovane na merenjima i višedecenijskim istraživanjima. U roku od nekoliko nedelja umrlo je 30 radnika, dok je više od stotinu zadobilo povrede izazvane zračenjem, navodi se u izveštaju o proceni posledica zračenja izazvanih nesrećom u nuklearnom reaktoru u Černobilju koji su objavile Ujedinjene nacije (UN).

Među stanovnicima Belorusije, Ruske Federacije i Ukrajine do 2005. godine zabeleženo je više od 6.000 slučajeva raka štitaste žlezde kod dece i adolescenata koji su bili izloženi zračenju u vreme nesreće. Uprkos uticaju pojačanog skrininga, mnogi od tih karcinoma najverovatnije su bili izazvani izloženošću zračenju neposredno nakon nesreće. „Radionuklidi oslobođeni iz reaktora koji su doveli do izloženosti ljudi bili su uglavnom jod-131, cezijum-134 i cezijum-137. Jod-131 ima kratak period radioaktivnog poluraspada (osam dana), ali se relativno brzo može preneti do ljudi putem vazduha i konzumiranjem kontaminiranog mleka i lisnatog povrća. Jod se nakuplja u štitastoj žlezdi. Zbog konzumiranja mleka i mlečnih proizvoda kod odojčadi i dece, kao i zbog veličine njihove štitaste žlezde i metabolizma, doze zračenja kod njih su obično veće nego kod odraslih“, navodi UN.

Černobiljska zona isključenja je područje u Ukrajini koje okružuje lokaciju černobiljske katastrofe, navodi Britanika. Suprotno tvrdnjama sa mreža, zona nije nastala zbog neke „tajne infrastrukture“, već su je sovjetske vlasti uspostavile radi evakuacije i zaštite stanovništva od opasnog zračenja. Vlasti su 1986. godine evakuisale oko 115.000 ljudi iz područja u okolini reaktora, a nakon 1986. godine preseljeno je još oko 220.000 ljudi iz Belorusije, Ruske Federacije i Ukrajine. „Nesreća je izazvala ozbiljne društvene i psihološke posledice po život pogođenog stanovništva, kao i ogromne ekonomske gubitke širom regiona. Velika područja ove tri zemlje bila su kontaminirana radioaktivnim materijalima, a radionuklidi oslobođeni tokom nesreće u Černobilju mogli su da se izmere u svim zemljama severne hemisfere„, navodi se u izveštaju UN-a.

Zaštitna konstrukcija oko reaktora završena je za manje od šest meseci nakon eksplozije, u periodu kada je nivo radioaktivnosti bio veoma visok. Masivni betonsko-čelični „sarkofag“ bio je privremena hitna mera. Reaktor je danas zatvoren unutar Novog bezbednosnog omotača (NSC), ogromne čelične lučne konstrukcije završene u novembru 2016. godine, čija je svrha da spreči oslobađanje radioaktivnog materijala u životnu sredinu i omogući bezbednu razgradnju uništenog reaktora 4. bloka. Predviđeno je da NSC bude u funkciji 100 godina, navodi se na sajtu Međunarodne agencije za atomsku energiju (IAEA).