Rođen 1963. u Orlovatu.
U zvaničnoj biografiji navodi da je gimnaziju završio u Zrenjaninu, a osnovne, magistarske i doktorske studije filozofije na Odeljenju za filozofiju Filozofskog fakulteta u Beogradu.
Od 1990. godine zaposlen je na Filozofskom fakultetu Univerziteta u Beogradu, „gde je biran u svim saradničkim i nastavničkim zvanjima za predmete iz istorije filozofije i savremene filozofske kulture, od asistenta-pripravnika do redovnog profesora“.
„Pored rada na matičnom fakultetu, angažovan je i u izvođenju nastave na Filozofskom fakultetu u Prištini, sa privremenim sedištem u Kosovskoj Mitrovici, gde između ostalog drži i predmet Filozofija kulture. Ostvario je uspešnu saradnju i sa drugim fakultetima Univerziteta u Beogradu, posebno sa Pravoslavnim bogoslovskim fakultetom i Filološkim fakultetom. U okviru međunarodne naučne saradnje, obavio je studijsko usavršavanje u Americi (Univerzitet Ilinois u Čikagu, 1988). Bio je angažovan na više naučnih projekata (‘Istorija filozofije’, ‘Problem eksplanatornog jaza u filozofiji i nauci’ i drugo), učestvovao je na brojnim međunarodnim i domaćim naučnim skupovima (Atina, Budimpešta, Grac, Rijeka, Birmingem, Belgorod, Podgorica, Sremski Karlovci, Banja Luka, Zaječar, Trebinje i dr), objavljivao je u internacionalnim i nacionalnim naučnim publikacijama. Autor je tri naučne monografije i više od 50 naučnih članaka“, piše u biografiji.
Napominje da je od 2001. nestranačka ličnost, a da je pre toga bio član Saveza komunista (od gimnazijskih dana) i Socijalističke partije Srbije.
„U periodu dok je bio stranački angažovan, obavljao je dužnosti člana Glavnog odbora SPS-a i sekretara Univerzitetskog odbora SPS-a. Uz ove stranačke funkcije, obavljao je i dužnosti člana Saveta Univerziteta u Beogradu (1995-1996) i Upravnog odbora Filozofskog fakulteta u Beogradu (1998-2000). Takođe je bio član Upravnog odbora Studentskog kulturnog centra, Upravnog odbora Instituta za pedagoška istraživanja, Upravnog odbora Pedagoškog muzeja i Saveta Filološkog fakulteta u Beogradu. U vreme NATO agresije na SRJ, bio je glavni organizator ciklusa patriotskih tribina na svom matičnom fakultetu. Kao zastupnik političke opcije koja nije imala većinsku podršku na Filozofskom fakultetu, uspešno je negovao kulturu dijaloga sa neistomišljenicima, istrajavajući u zastupanju tolerantnog odnosa prema različitomislećim pobornicima argumenata za ili protiv donošenja osetljivih odluka, i nikada nije podlegao govoru mržnje. Razlog njegovog povlačenja iz stranačkog života jeste akademska potreba za distanciranjem od neprincipijelnih zahteva dnevne politike“, naglašava.
Ističe da je aktivan član Srpskog filozofskog društva, u kojem je obavljao dužnosti potpredsednika, člana Upravnog odbora, predsednika Sekcije za filozofsku psihoanalizu, kao i glavnog i odgovornog urednika časopisa „Theoria“.
„Dobitnik je Povelje ‘Mihailo Đurić’ za veliki doprinos radu i ugledu međunarodne filozofske škole ‘Felix Romuliana’ (2024). Aktuelni je predsednik žirija za dodelu Nagrade ‘Nikola Milošević’ Radio Beograda 2. Učesnik je brojnih radijskih i televizijskih emisija iz domena naučnog, obrazovnog i kulturnog programa RTS-a (‘Gozba’, ‘Kontrapunkt’, ‘Vidik’, ‘Filozofija i …’ , ‘Nebojša Čelik’, ‘Studio znanja’, ‘Čas anatomije’ i dr), a veoma je prisutan i na YouTube, sa temama širokog dijapazona: od egzistencijalizma i psihoanalize do javne uloge intelektualca i mentalnih problema društvene marginalizacije. Ima i značajno praktično iskustvo u izvođenju dijaloških radionica, kako u intenzivnoj saradnji sa filozofom i komunikologom prof. dr Zoricom Tomić (kroz primenu MapTer metode vođene komunikacije), tako i u okviru različitih organizacija koje se bave unapređivanjem filozofske komunikacije i slobode izražavanja: Filocentar (Filokafe), Filozofski performans i Filozofski vrtovi. Poštujući slobodu izražavanja, uzeo je učešće u promovisanju kvir studija u našoj sredini. Bio je saradnik Beogradske otvorene škole, gde je u dva navrata obavljao tutorski rad sa kandidatima (Marko Žilović, Miloš Bilanović) u izradi završnih eseja. Učestvovao je i u promovisanju multimedijalnih formi stvaralaštva (tribina o opusu Dušana Gerzića Gere, povodom knjige Ane Mihailović ‘Ko slika?’).“
Dodaje da se u fokusu njegovih nastavničkih, naučnih, tribinskih i medijskih aktivnosti nalaze pitanja komunikativnog delanja i medijske kulture.
„Među njegovim naučno-istraživačkim radovima koji su u užoj vezi sa komunikologijom i teorijom medijske kulture nalaze se i sledeći naslovi: ‘Eros, seksualnost i tanatos’, ‘Estetska dimenzija i erotski kvalitet’, ‘Ničeov model interpretacije filozofske tradicije’, ‘Psihoanaliza u kritičkoj teoriji društva’, Kritička teorija društva; ‘Filozofija psihoanalize (naučna monografija)’, ‘O seksualnoj revoluciji: Rajh i Markuze’, ‘Emancipatorski značaj psihološkog samoograničavanja’, Šta je granica; ‘Hermeneutics and community’, ‘Smisao erosa i ljubavi (naučna monografija)’, ‘Aesthetics of living’, ‘Nagon smrti i duhovna kultura’, ‘Tehnička hiperrealnost i društvo informatičkog znanja’ Društvo znanja; ‘O cilju egzistencijalističke terapije’, Zbornik radova Filozofskog fakulteta, Kosovska Mitrovica; Milanko Govedarica and Aleksandar Prica, ‘The Crisis of Wisdom and Psychoanalysis’, Philosophy and Society; Predgovor naučnoj monografiji: Goran Gavrić, Robokap i filmski dvojnici: filozofija i film; Predgovor romanu: Siniša Mitrić, Slučaj profesora Morela, ‘Životni značaj filozofske kulture u savremenom svetu’ Godišnjak Međunarodne filozofske škole Feliks Romulijana 2023, ‘Tehnofilija i tehnofobija u digitalizovanom virtuelnom svetu’, Godišnjak Međunarodne filozofske škole Feliks Romulijana 2024“, navodi u biografiji.
Ističe da je pored ispitivanja egzistencijalne komunikacije, intrapersonalne i interpersonalne, u kontekstu Jaspersove i Sartrove filozofije (Smisao erosa i ljubavi, ‘O cilju egzistencijalističke terapije’), kao i psihoanalitičke dijaloške interakcije između analitičara i analizanta (Filozofija psihoanalize, ‘The Crisis of Wisdom and Psychoanalysis’), zaokupljen i razmatranjima o socijalnim aspektima hermeneutičkog dijaloga između različitih kultura i tradicija, iz ugla Gadamerovog i Habermasovog učenja, kao i iz perspektive Ničeove filozofije (‘Hermeneutics and community’, ‘Životni značaj filozofske kulture u savremenom svetu’, ‘Ničeov model interpretacije filozofske tradicije’).
„Česte teme njegovih istraživanja su i uvidi o medijima, posebno elektronskim, takvih teoretičara grupne i masovne komunikacije kao što su Benjamin, Makluan, Bodrijar i Kelner (‘Tehnička hiperrealnost i društvo informatičkog znanja’, ‘Aesthetics of living’). Baveći se pitanjima o hiperrealnosti digitalnih medija, traga za pravom merom između tehnofilije i tehnofobije (‘Tehnofilija i tehnofobija u digitalizovanom virtuelnom svetu’, ‘Emancipatorski značaj psihološkog samoograničavanja’). Kao što se može konstatovati na osnovu najvećeg broja preostalih naslova odabrane bibliografije, istraživanjima iz domena komunikologije i teorije medija pristupa iz ugla filozofije psihoanalize, služeći se psihoanalitičkim pojmovima (seksualnost, nagon smrti i dr) u cilju dubinske analize onoga što se nalazi u pozadini intenzivnih medijskih afekcija, podložnosti emocionalnim manipulacijama i praksama sektaške hedonističke komunikacije ili sladostrasne agresivne ekskomunikacije. Dakle, iako je kao istoričar filozofskih učenja više upućen na teoriju hermeneutičko-dijaloške recepcije knjige, tog tradicionalnog (štampanog) medija, kao istraživač savremene kulture veoma je posvećen dubinskim razmatranjima i kritičkoj evaluaciji estetske (de)sublimacije erotskih i destruktivnih nagona, kroz medijsko komuniciranje u formama masovne zabave i vrhunske kulture, te monitoringu prednosti i opasnosti od konkretnih oblika simbioze sa elektronskim medijima kao ljudskim produžecima“, piše u biografiji.
U maju 2025. podneo je kandidaturu za člana Saveta Regulatornog tela za elektronske medije (REM).
